ŚLEDZIBA

stało się

2012-02-13T19:15:00.000+01:00

otrzymaliśmy list polecony, a w nim wyczekiwaną decyzję! w sporządzonym dnia 24.01.2012 dokumencie, dolnośląski konserwator postanawia wpisać do rejestru zabytków budynek mieszkalno-inwentarski /śledzibę/, budynek gospodarczy /stodołę/ oraz otoczenie.
w uzasadnieniu leje miód na nasze uszy: a że konstrukcja przysłupowa, a że kamienne portale, a że stropy belkowe, sklepienia krzyżowe, podłogi z kamienia, że zachowana stolarka drzwiowa.. [ehhh.. to jakby standard w okolicy]

skoro decyzja jest, trzeba nam czym prędzej znaleźć śledzibowego architekta, który wykona projekt adaptacji zgodny z konserwatorskimi wytycznymi. w tym celu podpytujemy tych, którzy już przez remont przeszli, otrzymaliśmy też (na naszą prośbę) namiary od konserwatora. przed nami jeszcze kilka ważnych spotkań i ostatecznie zapadnie decyzja, która w dużym stopniu będzie uzależniona od finansów i serca do starych domów.

[i&g]

graj muzykancie!

2012-01-08T19:30:00.006+01:00

jak donosi Poznański Dom Tańca już wkrótce kolejna okazja do wirowania!
w karnawale w okolicach Radomia na wiejskich zabawach w starym stylu przygrywać będą muzykanci nie byle jacy - najlepsi, najstarsi, ostatni tacy.. Jan Gaca, Jan Kmita, świadkowie wiejskiego świata, którego już nie ma.
niegdyś szanowani, grywający na zabawach, uroczystościach, niezbędni. wyparci przez muzykę płynąca z głośników, niepotrzebni i niechciani zarzucili granie na lata, lecz melodie z tamtych dni w nich pozostały.
dziś przygrywają do tańca, jak wówczas, choć ręce odmawiają posłuszeństwa, ucho już nie to, śpiewać trudno, a wystać jeszcze trudniej.. za to błysk w oku powrócił!

a 22 stycznia w Poznaniu - Janusz Prusinowski Trio (potańcówka i warsztaty!)
gorąco polecam!
[i]

2012

2012-01-01T23:11:00.004+01:00

co przyniesie nowy rok? oby nie koniec świata ;-)
myślę, że będzie równie zaskakujący jak poprzedni. nie chcę zbytnio podsumowywać 2011, o naszych mizernych dokonaniach można przeczytać w poprzednich postach. będziemy jednak na pewno wspominać 2011, jako rok poznania, dzięki śledzibowo-blogowej przygodzie, wspaniałych ludzi! niektórych jedynie w rzeczywistości wirtualnej, innych osobiście. dziękujemy wszystkim za ciepłe myśli, słowa wsparcia, pomoc i pamięć. w szczególności dziękujemy tym, którzy prócz słów wsparli nas dachem nad głową i pomocną dłonią (poniżej efekt nieocenionej pracy zespołowej: śledzibowcy, ZiŁ i Neustechow) .

2011 był też rokiem ważnej decyzji - o wpisie do rejestru (wciąż czekamy na wieści z WKZ). być może z tego względu 2012 będzie dla nas trudnym rokiem.
w najbliższym czasie oszałamiających postępów raczej nie zaznamy. naszym celem nadrzędnym jest stworzenie (wejście w posiadanie) projektu adaptacyjno-remontowego śledziby zgodnego z wytycznymi konserwatorskimi.
a co dalej? czas pokaże..

[i]

wpis

2011-10-23T22:54:00.004+02:00

działamy.. choć nasze działania wciąż ledwo widoczne, mamy nadzieję, że przyniosą wyłącznie pozytywne efekty. nie spieszymy się, nie podejmujemy pochopnych decyzji, nie gnamy z remontem na oślep, by nie popełnić nieodwracalnych błędów (pewnie pierwsze już za nami).

nie jesteśmy ekspertami od renowacji, nie mamy doświadczenia we wskrzeszaniu starych domów, dlatego postanowiliśmy ratować przysłupa z fachowym wsparciem. złożyliśmy wniosek o wciągnięcie śledziby do rejestru zabytków. ciągle czekamy na ostateczną decyzję komisji, w związku z czym, zbroimy się w cierpliwość, dokształcamy się.. i oszczędzamy. wpisanie do rejestru z pewnością przedroży remont, ale liczymy, że w ogólnym rozrachunku wyjdzie to na dobre.

w celu nawiązania kontaktu, przedstawienia się, i zorientowania się jakie są nasze obowiązki formalne wynikające z posiadania starego domu (poza uzyskaniem zgody na remont) wybraliśmy się do jeleniogórskiej delegatury wojewódzkiego konserwatora zabytków.
jak się dowiedzieliśmy, domy będące w gminnej ewidencji zabytków podlegają opiece konserwatorskiej tak samo jak domy wpisane do rejestru zabytków. różnica jest taka, że na remont domów wpisanych do rejestru "teoretycznie" można ubiegać się o dofinansowanie z różnych źródeł (Ministerstwa Kultury, starostwa powiatowego, gminy). oczywiście gdyby dom miał spełniać jedynie rolę prywatną, szanse na otrzymanie jakichkolwiek środków publicznych, byłyby raczej znikome, jeśli obiekt ma być "otwarty" - pełnić funkcję noclegową, gastronomiczną, kulturową - szansa taka istnieje.

wojewódzki konserwator zabytków jest urzędem, zatem wszelkie prośby należy składać w sposób urzędowy - na piśmie. jeśli chodzi o doraźne prace zabezpieczające wystarczy zgłoszenie do konserwatora. natomiast remont dachu, wymiana okien, czy wymiana podwalin wymagają już projektu architektonicznego wykonanego zgodnie z wytycznymi konserwatora. na prośbę, urząd służy pomocą w doborze projektantów i specjalistów posiadających odpowiednie kwalifikacje oraz doświadczenie.

niedawno sympatyczna ekipa z WKZ, uzbrojona w aparat, miarę, ołówek i szkicownik, zebrała podstawowe dane do opracowania karty zabytku (niezbędnej do wpisu do rejestru).

tak to wygląda w teorii, jak wygląda w praktyce? przekonamy się..
póki co wygląda na to, że nie taki diabeł straszny.. złożyliśmy już pierwszy wniosek: o zgodę na zabezpieczające odeskowanie szczytów. w przeciągu tygodnia (!) dostaliśmy pozytywną odpowiedź. w związku z czym szukamy wolontariuszy do pomocy ;-) zima za pasem, a śledzibie śnieg na poddaszu nie służy.

p.s. mamy pierwsze karczochy!

[i&g]

minął rok...

2011-10-14T17:40:00.005+02:00

..od czasu gdy śledziba formalnie przywiązała nas do siebie.

[i&g]

równanie

2011-09-14T21:40:00.006+02:00

rozbite lustro – siedem lat nieszczęścia

rozbita matryca – x

x = ?

[g]

w drodze

2011-08-26T22:44:00.011+02:00

a jednak. mimo wątpliwości, związanych raczej z odległością do pokonania niż brakiem zainteresowania, wybraliśmy się na domotańcowy tabor. doszliśmy też do wniosku, że blisko sześćset kilometrów po polskich drogach zachęca do zaplanowania postoju (na rozprostowanie kości i ości). wędrując palcem po tematycznej mapie namierzyliśmy Muzeum Budownictwa Ludowego w Olsztynku. ostatnio architektura drewniana stała się naszym obiektem zainteresowań (ciekawe dlaczego?), a wszelkie wyjazdy nie będące na trasie Poznań - śledziba naznaczone są odwiedzaniem skansenów właśnie.
muszę przyznać, że w Olsztynku skansen jest dość spory (spędziliśmy w nim ze trzy godziny), a chałupy są wyjątkowo zróżnicowane - i małe, i duże, i w kratę, i zrębowe i podcieniowe..

a ja nie mogłam się napatrzeć na to CUDO!

mogę tylko pozazdrościć mieszkańcom Żuław i Powiśla takich podcieniowych majstersztyków, odziedziczonych po Olędrach. ciekawe ile tego typu domów pozostało na naszych ziemiach i dlaczego tak mało o nich się mówi? myślę - choć mogę się mylić - że są jeszcze większą rzadkością niż domy przysłupowe.. i tak samo jak przysłupowe znikają z naszego krajobrazu..

w skansenowej gospodzie skusiliśmy się na ciepły posiłek, gdzie standardowo porcja wegetariańskich pierogów ("ale czy na pewno w nich nie ma nic mięsnego?") została okraszona skwarkami - nazwanymi przez kelnerkę cebulką!

a w Becejłach było tak..

będąc na Suwalszczyźnie spędzaliśmy czas nie tylko na wirowaniu. pojeździliśmy trochę po przepięknej okolicy. zwłaszcza Suwalski Park Krajobrazowy - prześliczny! polecam!
byliśmy też w Puńsku, który jest dla mnie dosyć egzotycznym miasteczkiem i nie mam tu na myśli budownictwa, a raczej klimat. niby to Polska, ale jakby już Litwa. tablica z nazwą dwujęzyczna Polsko-Litewska (Puńsk Punskas), z czym na terenie naszego kraju jeszcze się nie spotkałam. nie powinno mnie to jednak dziwić - prawie osiemdziesiąt procent mieszkańców stanowią Litwini. w Puńsku znajduje się wyjątkowa, jedyna w Polsce, szkoła muzyczna z klasą instrumentów ludowych. jej uczniowie prezentowali swoje umiejętności podczas taboru.
do Puńska pojechaliśmy przede wszystkim żeby zobaczyć.. skansen budownictwa litewskiego - niewielki, jednozagrodowy, ale za to sprawiał wrażenie bardzo autentycznego.

kiedy tabor dobiegł końca znów nasz palec powędrował po mapie w poszukiwaniu architektury drewnianej. wybraliśmy Skansen Kurpiowski w Nowogrodzie. zanim tam dotarliśmy, zjechaliśmy z drogi krajowej żeby zobaczyć wsie leżące nieopodal skansenu. natychmiast pojawiły się drewniane chałupy.. a raczej chałupki. małe, sympatyczne i często w niezłym stanie. o domku takich rozmiarów marzyliśmy zanim bezwolnie zaadoptowała nas śledziba.

w czasie fotografowania jednej z nich (poniżej), wyłonił się gospodarz..

my: ładny domek.
gospodarz: ładny, ładny, tylko nie ma komu mieszkać..
my: to może do skansenu oddać?
gospodarz: szkoda mojej pracy, żeby tak oddać.
my: to pan budował?
gospodarz: taaak ja, już dwanaście lat minęło.
my: :-O
my: (po chwili niezręcznej ciszy, ochłonąwszy) a na Włodki to w lewo, czy w prawo?
i pojechaliśmy..
a poniżej oba domy. my mieliśmy na myśli ten po prawej, gospodarz po lewej i tak oto mówiąc (teoretycznie) tym samym językiem się dogadaliśmy..

Skansen Kurpiowski jest dość wyjątkowo położony na skarpie nad Narwią. jest, po wdzydzkim, drugim najstarszym skansenem w Polsce.

niestety czasu na zwiedzanie było niewiele, dotarliśmy tam tuż przed zamknięciem, na szczęście dla nas, miła pani z kluczykiem otworzyła i oprowadziła po najciekawszych budynkach. jedną z ciekawostek była ławeczka z ruchomym oparciem. gdy oparcie było pod ścianą była to informacja dla odwiedzających, że gospodarze chętnie przyjmują gości, gdy było odwrócone, od środka izby (jakby uniemożliwiając siadanie) oznaczało to, że w tym dniu gospodarzom nie w głowie goście. była to taka subtelna, ale jednoznaczna forma rozmowy bez słów, dzięki której nikt się nie musiał krępować.
na zdjęciu w pozycji "zapraszamy".

z Nowogrodu pojechaliśmy prosto do domu, ale przecież to nie koniec naszej ludowej drogi ;-)

becejły

2011-08-02T22:43:00.004+02:00

ostatnie posty jakieś takie drastyczne i ponure wyszły, dzisiaj nie będę ani straszyć ani smucić, a zachęcać..
przy okazji zaproszenia do pewnej zbliżającej się imprezy, zdradzę moją małą tajemnicę. zresztą otrzymując wyróżnienie powinnam była napisać siedem rzeczy, których o mnie nie wiecie, to napiszę choć jedną - a mianowicie, jestem miłośniczką oberka! choć dawno nie było do tańca okazji..

od 9 do 15 sierpnia na Suwalszczyźnie, w Becejłach odbędzie się Tabor Domu Tańca - "warsztaty tradycyjnego tańca, śpiewu i gry na instrumentach". będzie tam można miedzy innymi nauczyć się oberka, a zdobyte umiejętności wykorzystać na potańcówkach.

na zabawach domotańcowych bywaliśmy nieraz, na taborze jeszcze nigdy. myślę jednak, że imprezę mogę śmiało polecić. program jest zachęcający. może i ktoś z was będzie miał ochotę "zawirować"..

a my nieśmiało marzymy sobie, że śledziba też kiedyś ożyje muzyką i tańcem.. (może właśnie dlatego dom zarzucił na nas swoje sidła)

beton i styropian

2011-07-29T20:58:00.003+02:00

wpisałam dzisiaj w wyszukiwarkę hasło: "domy przysłupowe". od czasu do czasu lubię sprawdzić, czy jakiś nowy miłośnik przysłupów zaistniał w cyberprzestrzeni mając coś interesującego do przekazania. a nuż nauczę się czegoś ciekawego..
tym razem znalazłam smutne wieści - domy przysłupowe zginęły pod betonem i styropianem (video). nie wiem dlaczego tak mnie przytłoczyła ta wiadomość. przecież w maju byliśmy na DODP i sama widziałam jak bogatyńskie remonty wyglądają. nie zdawałam sobie chyba sprawy, że odbywa się to na taką skalę. a może po prostu ten problem urósł w moich oczach, gdy ktoś inny też go zauważył..

zdjęcie zostało zrobione w maju w czasie DODP 2011.

p.s. chciałabym bardzo podziękować Asi i Wojtkowi za przemiłe wyróżnienie.

smocza kupa i inne story

2011-07-21T23:05:00.005+02:00

nadeszły upragnione wakacje i możemy w śledzibie siedzieć RAZEM (dłużej niż tylko przez weekend). prace i wypoczynek (będąc dosłownym "lenistwo") słodko się ze sobą przeplatają. dopiero teraz, mając przedsmak wiejskiego życia wiem, po co to robimy, a wątpliwości (czy warto?) oddalają się.
wśród naszych największych sukcesów ostatnich dni jest, miejmy nadzieję, ostateczne przygotowanie szamba do użytku. nie miałam okazji wyławiać owczych czaszek, za to tym razem miałam swój znikomy udział w wyławianiu "tego", co mogłoby zatkać rurę pojazdu asenizacyjnego. "to" co wyłowiliśmy miało w składzie m.in.:
szlam (wolę nie wiedzieć w jakim składzie ;))
kości (!) owcze (?)
szkielet kota
stary zawias
cała ta mikstura została pieszczotliwie nazwana przez G... "kupą smoka" ;)

doświadczenie to było dość traumatyczne (zwłaszcza dla G., który siedział kilkadziesiąt minut w zbiorniku i wybierał zawartość).

zaczęliśmy też upijać denaturatem pewnych niesympatycznych drewnożerców

i delikatnie skrobać olejnicę, a w zasadzie usuwać odchodzące płaty, z belek i sufitu w izbie zrębowej

przy okazji znaleźliśmy "bardzo ciekawy bożonarodzeniowy wzór łużycki z XVIII wieku" ;-D pod kolejną warstwą papieru (tym razem nie farby), który służył do..izolacji!?

posadziłam moje ukochane hortensje. ta z przodu, choć maleńka, ma dla mnie szczególne znaczenie. przywiozłam ją dwa lata temu w postaci gałązki z Bretanii, ukorzeniłam i chowałam w mieszkaniu. mam nadzieję, że przyzwyczai się do nowych warunków (o ile ślimulce jej nie zjedzą, bo zaczęły się do niej dobierać),

i choć pracy nieskończenie wiele udaje się nam od czasu do czasu odwiedzić właścicieli pewnego domu już nie przysłupowego, którzy myślą, że przyjeżdżamy do nich tylko po to by skorzystać z instalacji wod-kan w miejscu ich tymczasowego pobytu ;-p
a my tak zwyczajnie uwielbiamy palić stosy starego, mokrego siana ;-D

odwiedziliśmy też, po wielu latach, pewne schronisko, by sprawdzić, czy aby przypadkiem nie jest przysłupowe. jest!

zapoznaliśmy się też z nowym, nieznanym nam dotąd bliżej otoczeniem staruszka, które uznaliśmy za niekoniecznie piękne i niekoniecznie wpływające pozytywnie na klimat Gór Izerskich. cóż, turystyka rządzi się swoimi prawami, przynajmniej jest kolejna atrakcja w regionie.

a mi wciąż trudno uwierzyć, że można o 15:00 (po obiadku) wyjechać z domu w góry, po drodze - niby przypadkiem - spotkać znajomych i pogawędzić z nimi krótką chwilę, wdrapać się na szczyt, zejść i wrócić do domu przed zmrokiem! w samą porę na "imperium kontratakuje".

tylko dla ludzi o mocnych nerwach

2011-06-23T23:15:00.011+02:00

zajmując się śledzibowym otoczeniem nie tylko zbieramy czterolistne szczęście. bywamy też narażeni na niespodzianki mrożące krew w żyłach! jakież to tajemnice skrywa ten stary dom?
niedawno G. zajął się porządkowaniem okolic piaskowcowego murku wyznaczającego podwórze. kopiąc przy nim znalazł zwłoki psa!

na szczęście pies okazał się być plastikowy (uff).
mam wrażenie, że jego "ciało" prezentuje całkiem artystyczną kompozycję..(prawie jak Dali ;-))

ostatecznie plastikowy szkielet okazał się być domem dla przeróżnych żyjątek.

inna przerażająca historia związana jest z pewną "śmierdzącą sprawą" będącą w toku. w niektórych remontowych zapaleńcach ruszenie starego szamba budzi grozę, odrazę i niechęć (w nas także). samo opróżnienie może przerodzić się w prawdziwy thriller! na szczęście ta wątpliwa przyjemność mnie ominęła (i dobrze, bo nie lubię thrillerów).
G. zajął się czyszczeniem jednego z dwóch szamb jakie mieliśmy przyjemność przejąć wraz z domem, w celu stworzenia tymczasowej toalety. odpompował wodę, aby dostać się do dna zbiornika, z którego usunąć musimy zalegający (prawdopodobnie kilkudziesięcioletni) szlam. schodząc, w słabym świetle latarki ujrzał..CZASZKI!

najprawdopodobniej baranie/owcze, które (po konsultacji z sanepidem) zostaną pochowane na komunalnym wysypisku śmieci.

p.s. (nie do końca na temat)
w drugim szambie w kwietniu pływała sobie taka oto ślicznotka

z pewnością w celach rozrodczych ;-)

szczęście

2011-06-20T21:10:00.004+02:00

mamy niezbity dowód na szczęśliwość śledziby!

znalezione na majdanie (podwórzu/polu)
jedna jest pięciolistna ;-)

DODP 2011 subiektywnie

2011-06-12T22:57:00.003+02:00

Dzień Otwartych Domów Przysłupowych był pełen wrażeń.. tych pozytywnych i tych mniej..
zaczęliśmy w Bogatyni, gdzie byliśmy rok temu - przed powodzią. trochę bałam się tego co możemy tam zastać.
Bogatynia, cóż, nadal smutna, a może i smutniejsza niż przed powodzią.
nie wiem co mnie bardziej smuci: widok wiszącego na włosku domu (niegdyś przysłupowego)

czy nieumiejętne remontowanie domów, polegające na zalepieniu tego co się da (w szczególności szachulca) styropianem i wstawieniu plastikowych okien (co ma miejsce nie tylko w Bogatyni, a w całym regionie). ciekawe ile lat postoi w taki sposób wyremontowany (zaduszony) dom..
szkoda, że ludzie są oporni w przyswajaniu wiedzy w jaki sposób remontować domy przysłupowe. wiem, wiem, nie zawsze brak wiedzy, czy świadomości jest głównym problemem, a niedostatek pieniędzy.
są jednak i pozytywne przykłady - domy w których odbywał się DODP w Bogatyni - na ul. Waryńskiego 17

i 24

z tego co mówił burmistrz Bogatyni jest szansa na pozyskanie funduszy na remont domów. może w końcu "perła" architektury przysłupowej w Polsce stanie się "Perłą".

w czasie DODP przejęła mnie też historia ludzi - powodzian bogatyńskich, którzy wspominali zeszłoroczną tragedię. dreszcze przechodzą na myśl o tym jak to musi być kiedy jest się kobietą w średnim wieku, siedzi się samotnie w drewnianym starym domu, który lada moment może się zawalić, wśród otaczającej rwącej rzeki zalewającej dom do poziomu 1,80 m? w dodatku widząc dom sąsiada zniszczony przez stalowy most pędzący z nurtem rzeki? i jak się czuć, kiedy po przejściu fali znajduje się w ogródku czeski samochód dostawczy?

z Bogatyni wyruszyliśmy do zachodnich sąsiadów. spacer po dwóch niemieckich kurortach w Zittauer Gebirge - Jonsdorf i Oybin był bardzo budujący, motywujący i inspirujący.

ehh..
był to nasz pierwszy i z pewnością nieostatni wyjazd w tamte strony.

na koniec odwiedziliśmy Zagrodę Kołodzieja. długa rozmowa z Panią Elą naładowała nas pozytywnie i zmotywowała do dalszej pracy. wszystko wskazuje na to, że podążymy drogą którą nam zasugerowała.

Dzień Otwartych Domów Przysłupowych

2011-05-23T06:55:00.000+02:00

gorąco zachęcamy do udziału w kolejnym Dniu Otwartych Domów Przysłupowych

więcej informacji na stronie umgebindeland oraz Bogatyńskiego Stowarzyszenia Rozwoju Regionalnego

widoczny gołym okiem!

2011-05-22T18:33:00.004+02:00

postęp

p.s. znajdź 3 różnice ;-)

minął rok..

2011-05-08T20:50:00.002+02:00

..od pierwszego spotkania z domem przysłupowym na Pogórzu.

chodojtypalenje

2011-05-03T22:10:00.008+02:00

chodojtypalenje to serbołużycki odpowiednik germańskiej Nocy Walpurgii i celtyckiego Beltaine, jest to święto przedchrześcijańskie nowego ognia i nadejścia lata. u nas zwane Czarodzielnicą, ale o ile Walpurgia i Beltaine są w jakimś stopniu kultywowane, o tyle Czarodzielnica jest nieomal zapomniana w Polsce.
ci, którzy kiedykolwiek byli w Czechach lub na Słowacji w majowy weekend, mogą kojarzyć symbol święta - słup majowy (jego kształt falliczny symbolizował boga, zaś wianek na górze - boginię).
tego dnia wykonuje się czynności mające ochronić domową zwierzynę (w szczególności bydło) przed czarownicami. rozpala się ogniska, wokół których tańczy się i śpiewa. kręci się ze słomy bałwany i rzuca w płomienie, paląc niby czarownicę. te i więcej informacji na temat sposobów obchodzenia 30 kwietnia znalazłam w artykule "Folklor Serbołużyczan". jak pisze Anna Pawlak, autorka artykułu, "jeszcze przed zachodem słońca doi się i karmi krowy, następnie okadza się oborę różnymi ziołami, drzwi mocno zamyka, robi na nich trzy krzyże kredą lub węglem, a w parafiach katolickich kropi się drzwi wodą święconą. zabobon radzi też przybić na drzwiach żywą żabę. aby zabieg był bardziej skuteczny krzyżowano na progu, na znak krzyża dwie miotły. chcą sprawić, żeby czarownica nie zawitała do nas rozsypuję się dodatkowo na progu piasek, mąkę lub popiół, zakreślając na tym profilaktycznie trzy krzyże. wedle wierzeń czarownica musi teraz liczyć rozsypane ziarnka do samego rana. gałązki brzozowe, wtykane w gnojowisko, wrota podwórzowe, oraz wszystkie drzwi i okna stanowić mają jeszcze jeden zabieg ochronny przed czarownicami."
dziś chodojtypalenje obchodzi się chociażby w Lipsku.

i my 30 kwietnia, wraz z niezwykłymi ludźmi i ich gośćmi, odstraszaliśmy czarownice od śledziby, zakąszając chlebek, kiełbaski i ziemniaczki wprost z ogniska.

na szczęście dla płazów, obyło się bez przybijania żaby.

p.s. Czarodzielnicę obchodzono również w Zgorzelcu.

wsteczny postęp prac

2011-04-27T07:28:00.013+02:00

tak nam się chciało pracować.. a tu ledwo co widać! :/ nie mamy za dużo na swoje usprawiedliwienie, może tylko to, że czego się człowiek nie dotknie, tam pojawiają się niespodzianki, przez które strach cokolwiek ruszać! nie, nie, nic nam się na głowę nie sypie, to raczej strach przed zniszczeniem przez nasze nieumiejętne postępowanie czegoś cennego.
oto "przykładowy winowajca" i jego krótka historia..

kilkadziesiąt lat temu, jakiś - dziś można by rzec - wandal, posłużył się wewnętrznymi drzwiami jako substytutem okna. nie mamy pojęcia skąd konieczność wypełniania wnęki okiennej wiekowymi drzwiami, ale postępek ten okazał się mieć i pozytywne aspekty! brutalne zjawiska pogodowe na przestrzeni lat łuszczyły kolejne warstwy farby olejnej, aż do ukazania się gołej struktury drewna z..(!) ledwie widoczną warstwą oryginalnej polichromii. najdziwniejsze jest to, że przechodziliśmy koło tego okna/drzwi setki razy, ale te cudowne wzorki w kwiatki - wykonane prawdopodobnie w czasach budowy domu - objawiły nam się dopiero w minionym tygodniu! teraz strach z czegokolwiek mechanicznie usuwać olejną, co by nie zepsuć kwiecistych malowideł albo innych niespodzianek (i tutaj normalny, zdrowy człowiek chwyta się za głowę diagnozując u nas zachwiania równowagi psychicznej ;-) "co za ludzie! rozczulają się nad blaknącymi bohomazami na starych drzwiach, które pewnie i tak są do spalenia! takie drzwi wymienia się na nowe mdf'y fornirowane egzotykiem"). przez winowajców takich jak "przykładowy" znów trzeba będzie zaciągnąć języka u jakiegoś specjalisty (działania w tej kwestii w toku). a zatem prócz prac porządkowych, w domu (chwilowo) bez zmian.
jednak jakieś postępy widoczne gołym okiem też są - zagospodarowanie działki rozpoczęte (i z pewnością nie zakończone). posadzono drzewka, krzewy i kwiatki..

wiosenna omyłka

2011-03-20T12:31:00.008+01:00

w miniony piątkowy poranek, o przybyciu Panny Wiosny utwierdził nas widok młodego słoniątka, radośnie wędrującego pośród pobliskich śledzibie zagajników.

jednak tuż po południu, ku wstrętnemu zadowoleniu Królowej Śniegu, nieoczekiwanie zaczęło śnieżyć w kratkę ...brryyy

no cóż, naszą głupotą było cieszyć się przedwcześnie, wszakże wszyscy wiedzą, że jeden słoń wiosny nie czyni! ...eh, musimy czekać na lokalne bociany.

ulubione detale (cz. 2)

2011-03-16T12:02:00.007+01:00

skoro już wybudziłam się z zimowego snu, to zamieszczam kolejnego posta ;)
tym razem z drugą częścią śledzibowych detali, które uwielbiam do szaleństwa. muszę przyznać, że niektórych patentów nie widziałam w innych starych domach ani skansenach. być może dlatego, że w Wielkopolsce nie spotykałam się z budownictwem serbołużyckim. domyślam się, że w Sudetach i na Pogórzu detale, którymi ja się zachwycam są dość powszechne. dla mnie jednak wciąż są specyficzne i oryginalne.
dzięki takim cudeńkom za każdym razem wchodząc do śledziby mam wrażenie przenoszenia się w czasie..
wśród moich ulubionych jest piękna buda dla psa niewielkich rozmiarów ;) (to ta dziura w ścianie przy ziemi, którą odkryliśmy dopiero po odchwaszczeniu)

i piaskowcowy zlew w kuchni (niestety dosyć ciemnej, dlatego zdjęcie mało czytelne)

piaskowcowe "wsporniki" do półek w spiżarniach

ręcznie ciosane bloki piaskowcowe (tutaj portal w spiżarni)

strop w izbie zrębowej (już niedługo nie będzie seledynowy; farba olejna - fuj)

i malowana deska w jednym z pokojów na piętrze

jak zwykle czapki z głów i oklaski dla budowniczych!

ulubionych śledzibowych detali jest więcej, a zatem ciąg dalszy nastąpi..

nadchodzi!

2011-03-15T11:25:00.003+01:00

długo oczekiwane rozpoczęcie sezonu nareszcie się zbliża!
temperatura na + i "trójka" w kalendarzu, to musi być Zielona Panna! czas najwyższy!
już nas zaczyna uwierać siedzisko w pośladki od stagnacji i bezruchu.
rwiemy się do roboty! chcemy sprzątać, naprawiać, szlifować, oczyszczać, zalepiać..
już, już niedługo!
a skoro pogoda się poprawia i prace wkrótce ruszą, to i "nowa historia starego domu" budzi się ze snu zimowego. z pewnością za czas jakiś będzie co relacjonować ;-)
a tymczasem ślefotka w zimowej aurze

p.s. w miniony weekend mój komputer rozgrzał się do czerwoności po odkryciu ciekawej strony internetowej "spanie w zabytkach" na której znalazłam kilka pięknych miejsc do zanocowania. gorąco polecam poszukującym natchnienia..

zapachniało chlebem

2011-01-02T20:54:00.017+01:00

pracowity rok przed nami! biorąc pod uwagę prawie 1000 m2 do wyremontowania, leniuchowanie nie będzie naszą typową formą spędzania wolnego czasu w 2011! zresztą, obawiam się, że czasu wolnego w ogóle nie zaznamy! ehhh, jak to się wszystko zmieniło.. rok temu nie wiedziałam nawet o istnieniu domów przysłupowych, dziś przysłupowy stał się mój świat!
nie ma dnia, żebym nie myślała o domu, jego remoncie i przyszłym jego wykorzystaniu. ze względu na marzycielski charakter, zwłaszcza to ostatnie zajmuje mi głowę! powstrzymuję się jednak, bo wiem, że remont potrwa latami, ale wizja jest piękna ;-)
wszystko co robimy, świadomie lub nie, przybliża nas do śledziby i naszego życia w niej. dzisiaj, na ten przykład, kupiliśmy książkę "Chleb z własnego pieca", w której znaleźliśmy przepisy na tradycyjny chleb i mnóstwo ciekawostek o piecu chlebowym.

o piecu chyba jeszcze nie było.. śpieszę zatem nadrobić zaległości. śledziba ma piękny, choć zniszczony, piec chlebowy!
tak, tak, to ta przybudówka z piaskowca ukryta w chaszczach ;-)

(przed odchwaszczeniem)

(po odchwaszczeniu)

wielkość tego pieca jest zbliżona do rozmiaru przeciętnego domku letniskowego!
w takich piecach nie tylko wypiekano chleb, ale też suszono len i owoce.
chcielibyśmy, żeby dom służył nam tak, jak służył pierwotnym mieszkańcom, dlatego zamierzamy doprowadzić również piec do stanu używalności. może dzisiejszy nabytek nam w tym pomoże..

drewnozagadka

2010-12-31T22:57:00.004+01:00

nowy rok za pasem - za oknami od miesiąca biało i zzzzimno, w sercach - na przekór pogodzie - herbacianie ciepło i piernikowo radośnie; mimo mrozu, w bajecznej scenerii śmigamy na saniach życia... raz z górki, raz pod górkę, czasem z wiatrem, czasem w zamieć.
mijający rok okrasił naszą pamięć głównie tym co związane z domem : ) , prawdopodobnie za kilka lat, 2010 będzie synonimem najpoważniejszego zakupu w naszym życiu. czy wszystko w ostatnim okresie poszło zgodnie z planem? oczywiście nie - nierozwiązana pozostała chociażby "drewnozagadka"! na jednej z belek od kilkudziesięciu lat istnieje (przypadkiem właśnie odkryte na nowo) znamię budowniczego - o czym mówi, kogo przedstawia, o kim wspomina - tego nie wiemy ;-( śmiałka, który zdoła odgadnąć enigmatyczny zapis niewątpliwie czeka nagroda - jacyś chętni na nocleg w śledzibie?

...jeśli ten dom się rozleci, a Ciebie w nim nie będzie [...] "będziesz tego żałować. Może nie dziś, ani nie jutro, ale pewnego dnia. I do końca swojego życia" ;-)

(gościnnie wpisuje się gregs.)

dziękujemy Wam za zaglądanie na śledzibowego bloga, oby 2011 okazał się hojny w pozytywne doznania!

bolesne konsekwencje spełniania marzeń

2010-11-29T11:41:00.004+01:00

i już! zaczęło się! ponosimy konsekwencje decyzji o zakupie domu 215 km od rodzinnego miasta.. wiadomo było, że będzie niełatwo (kłody pod nogami, góra problemów, dym w oczy), ale tęsknoty nie brałam pod uwagę!
od 3 miesięcy jedno z nas żyje "totutotam" - większą część czasu spędza w śledzibie robiąc co się da żeby zabezpieczyć dom na zimę, przyjeżdżając do Poznania raz na czas jakiś w celu regeneracji sił, ogrzania się, przybrania na wadze, wyleczenia kontuzji i ran, zakupienia niezbędnych narzędzi itp.
drugie z nas w tym czasie siedzi w Poznaniu w pracy (niestety) i bardzo, bardzo tęskni..
wydawałoby się, że rozłąka nie będzie problemem, a jednak..doskwiera paskudnie!

jak się mieszka w śledzibie?

warunki są dość spartańskie. od prawie pół wieku nikt w niej nie mieszkał. jest prąd, bieżąca woda i tyle! nie ma łazienki ani kuchni, myć się trzeba w misce, a gotuje się w czajniku elektrycznym (herbatę, kawę i zupki z paczki ;-p). jeden z pokoi na piętrze prawie nadaje się do mieszkania, ale ma ubytki w niektórych oknach, wiec rozbicie namiotu odrobinę podnosi komfort - nie hula w nim wiatr!

śledziba ożywa też nocą (która zapada już ok. 16:00 ;))

ubytkiem malowane

2010-11-28T19:08:00.015+01:00

posiadanie domu z dziurami w oknach, podłogach, ścianach i sufitach ma swoje dobre strony - bywa bardzo malowniczo, kiedy się przez nie patrzy!
a zatem porcja obrazów ubytkiem malowanych ;)

widokowo

2010-11-23T20:28:00.005+01:00

siedząc w Poznaniu z narastającą potrzebą wyjazdu w góry, postanowiłam wrzucić kilka widokowych fotek, które zostały zrobione ze śledzibowych okien, dachu, podwórza i łąki..

u-BEZ-pieczenie

2010-11-15T22:55:00.014+01:00

sezon na prace porządkowo-remontowe powoli wygasa (choć jedno z nas wciąż dzielnie walczy). zaczął się natomiast czas papierkowych zmagań, które trochę nas bawią, a trochę smucą.. błądzimy na ślepo wśród dokumentów, w których wypełnieniu nikt nam rzetelnie nie potrafi lub nie chce pomóc.. czyżby nasz przypadek był zbyt skomplikowany? przecież takich osób jak my jest mnóstwo! takich jak my, czyli zameldowanych w dużym mieście, mieszkających (zwykle/jeszcze) w mieście, posiadających gospodarstwo rolne (w stanie rozkładu), lecz pracujących w zasadzie w mieście..
a jednak, udzielenie nam jednoznacznej informacji nawet w tak prostej sprawie jak ubezpieczenie gospodarstwa wydaje się niemożliwe!
rękojmia ubezpieczenia się kończy, a my staramy się (bez większych sukcesów) ubezpieczyć dom tak, by w razie "nieszczęśliwego wypadku" coś z niego odzyskać..
zamiast umowy ubezpieczenia, otrzymaliśmy na pocieszenie kilka paradoksów!
w jednej z agencji ubezpieczeniowych we Lwówku dowiedzieliśmy się, że według przepisów domy stoją 150 lat (nasz ma 183) , później..??? wygląda na to, że przestają istnieć!!! hmm, czyżby z okien tej agencji widniał gotycko-renesansowy ratusz??? nie!!! to niemożliwe, on nie istnieje!!!
w innej agencji do symulacji należało podać dane niezbędne do jej przeprowadzenia:
imię, nazwisko, pesel, nip, adres, nr.telefonu itp :-/ po tak zaskakującej rozgrzewce (odrzuconej!) padły zawstydzające pytania jak:
"kiedy był ostatni remont?" - jak tu powiedzieć że ostatni remont był ze 120 lat temu???
na domiar złego komputer nie przyjął w symulacji daty budowy domu - 1827 - trzeba było wpisać 1900 ;-)

na złosć polskim przepisom ubezpieczeniowym zdjęcie śledziby - ma 183 lata i stoi!!!

p.s. już sobie wyobrażam co to będzie z wnioskami o środki unijne ;)

w poszukiwaniu natchnienia

2010-10-09T17:24:00.011+02:00

marzy mi się dom-skansen..
jakimś cudem śledziba zachowała wiele autentycznych elementów, niezmienionych przez wojny, komunizm, cywilizację..
chcielibyśmy uratować co się da, zmienić jak najmniej, zachowując oryginalny charakter zabudowy łużyckiej.
niestety, życie - życiem, prąd, bieżąca woda, ogrzewanie, łazienki, muszą być, ale koncepcja domu-skansenu coraz bardziej mi się podoba.
w poszukiwaniu natchnienia wybraliśmy się niedawno do dwóch wielkopolskich skansenów. pierwszy, w Dziekanowicach (21 ha, 53 obiekty), gdzie zauroczyły mnie przede wszystkim wnętrza.

drugi, w Osieku nad Notecią (28 obiektów, 13 ha), który wśród obiektów ma także "domy w kratę".

skansenowe odwiedziny skłoniły mnie do refleksji.. zastanawiam się, czy nasz (w przyszłości) parahotelarski dom mógłby przybrać formę domu-skansenu.. czy znajdą się ludzie, którzy chcieliby mieszkać lub choć zanocować w pokoju-skansenie, spać w starym łóżku, wśród starych przedmiotów, zjeść domowy posiłek w starych naczyniach, starymi sztućcami, przy starym stole, móc nie tylko dotknąć wszystkie sprzęty, ale wręcz z nich korzystać..?
ja bym chciała, bardzo! już nie mogę się doczekać!

druga fala przesiedlenia

2010-10-03T20:19:00.003+02:00

domy w Karkonoszach, Górach Izerskich i na Pogórzu mają moc - moc przyciągania! w miarę naszych wycieczek po okolicy i "buszowania" w internecie zaobserwowałam zjawisko, które nazwałam roboczo "drugą falą przesiedlenia".
tym razem nowi mieszkańcy poniemieckich domów to nie przesiedleńcy zza Buga, a mieszkańcy wielkich miast, którzy znużeni, zmęczeni miejskim życiem i przerażeni prędkością z jaką ucieka "miejski czas" chcą odnaleźć spokój, sens życia, siebie!
różnic między pierwszymi przesiedleńcami (tymi zza Buga), a drugimi (tymi z miast) jest kilka:
- ci pierwsi nie widzą uroku i piękna poniemieckich domów, podczas gdy ci drudzy widzą, oj widzą! ;)
- ci pierwsi niejednokrotnie doprowadzają domy do ruiny (lub, co gorsza, zmieniają je w betonowy klocek, czy "nowoczesny" dom), ci drudzy z ruin je podnoszą
- pierwsi zostali ze swoich domów wyrzuceni i zmuszeni do zamieszkania w domach ówczesnego wroga, ci drudzy przeprowadzają się z własnej, nieprzymuszonej woli, z potrzeby spełniania marzeń
- ci pierwsi myślą, że mieszkają w tych domach za karę, drudzy widzą w nich nagrodę

nie ukrywam - mam nadzieję, że prędzej czy później dołączymy do "drugiej fali przesiedlenia"..

ulubione detale (cz. 1)

2010-09-30T13:07:00.021+02:00

w śledzibie jest dużo detali architektonicznych, które mnie absolutnie rozczulają. na każdym kroku czuję respekt do budowniczych tego cudownego domu, którzy zadbali o najdrobniejszy szczegół. cieszę się, że choć niektóre z nich nie uległy zniszczeniu i możemy się nimi cieszyć. miałam problem z wyborem swoich ulubionych. oto niektóre z nich:

piaskowcowe okno i portal drzwi wejściowych (zewnętrznych)

(i wewnętrznych)

ściany i sklepienie piaskowcowe (w chlewie!)

drzwi wejściowe (cudo)

futryna drzwi w izbie zrębowej (z rzeźbioną datą 1827 r)

więźba

skąd ta nazwa?

2010-09-24T09:22:00.008+02:00

wymyślenie nazwy dla domu, który (mamy nadzieję) będzie obiektem parahotelarskim nie jest łatwe. ŚLEDZIBA to słowo, które wypłynęło z nas ot tak sobie podczas rozmowy kreatywnej.. nasza nazwa jest pierwiastkiem z nazwiska pewnego rodu związanego z popularną rybą morską, siedziby - jako naszego miejsca na ziemi i koliby - słowa które kojarzy nam się ze schroniskami i chatkami górskimi. ma ona (między innymi) swoją wersję angielską- Herringdom, nimiecka - Heringdorf, francuską - Harengson i hiszpańsko - portugalską - Arenquasa. Mam nadzieję, że wymyślona przez nas nazwa nie odstraszy potencjalnych wegetariańskich gości..

zamek nam najbliższy

2010-09-21T17:18:00.011+02:00

Grodziec - zamek nam najbliższy, ku naszej radości okazał się być bardzo atrakcyjnym zamkiem. wybierając się na wycieczkę krajoznawczą tamże myśleliśmy, że w ciągu 20 minut zobaczymy wszystko co można zobaczyć. okazało się, że zwiedzanie zajęło nam półtorej godziny, a przy okazji dowiedzieliśmy się, że w zamku organizowane są różnego rodzaju imprezy od rycerskich po folklorystyczne. Polecamy wizytę na Grodźcu wszystkim przebywającym w jego okolicy. Warto!

mieszkańcy śledziby

2010-09-01T14:56:00.010+02:00

Okazuje się że śledziba jest już zamieszkała, choć od bardzo dawna nie mieszkają w niej ludzie..

Oto pan(i) Kopciuszek (w izbie zrębowej na belce uwiły sobie gniazdko)

pan(i) nietoperz (w chlewie)

lisiątko (w stodole)

motyle (zajęły przede wszystkim kuchnię i komin)

i państwo ślimakowstwo (wszędzie!)

jest też kuna, myszy, mrówki i inne owady

domy z duszą

2010-08-30T18:44:00.018+02:00

na Pogórzu Sudeckim, w Karkonoszach i Izerach jest dużo domów z duszą! ich klimat i charakter wciąż przenosi mnie w inną rzeczywistość, w inne miejsca na Ziemi. nieustannie mam wrażenie, że wybierając się w te strony, jadę do zupełnie innego kraju! nie ma chyba w tym nic dziwnego.. przecież te tereny należą do Polski od całkiem niedawna.
miłość do domów w kratę była w moim przypadku miłością od pierwszego wejrzenia!
zaczęło się od tego domu (z tego co pamiętam w Małej Kamienicy)

tuż po nim zostaliśmy porażeni pastorówką w Proszowej zwaną przez nas "domem z babcią"

jeden z wielu domów z duszą w Bystrzycy

i w Przeździedzy

a na koniec wieś z duszą - nasze ostatnie odkrycie! Antoniów!

okno na lepszy świat

2010-08-24T18:36:00.010+02:00

budzić się z widokiem na góry..bezcenne!

okno (a raczej jego brak) na lepszy świat - nasz świat..

prosta robota

2010-08-18T14:09:00.010+02:00

prace postępują.. powoli ale jednak do przodu. w ciągu ostatnich kilku dni udało nam się wykonać drobne prace porządkowe, jak na przykład zamiatanie 200-metrowego poddasza.
(przed)

(w trakcie)

(po)

kupiliśmy starą karpiówkę do łatania dziur i wymiany części (około 1/6) dachu, która pokryta jest starą, grubą, wyglądającą na ręcznie formowaną dachówką. karpiówka była do odbioru w Legnicy (50 km od S.) więc trzeba było zorganizować transport, pojechać do Legnicy, załadować 3000 sztuk dachówki, wrócić, rozładować.. prosta robota, a zeszło pół dnia!
co gorsza, karpiówka jest rozbiórkowa, co oznacza, że trzeba ją oczyścić ze starej zaprawy przed położeniem na dach. nie pozostało nam nic innego jak zasiąść i ciupać .. i tak ciupaliśmy ok 30-40 dachówek na godzinę (w zależności od złośliwości zaprawy). po trzech dniach oczyszczania mamy połowę! a poza tym mamy odciski, ból kręgosłupa i prawego nadgarstka, pył w oczach i nosie, kilka ran ciętych od poślizgu szpachelki itp

poza tym złożyliśmy zamówienie w lokalnym tartaku na deski, którymi osłonimy dziurawe szczyty dachowe i nowe łaty (wąskie deski, na których kładzie się dachówkę).
niestety tym razem niewiele więcej udało się zrobić..cieszy nas jednak, że chociaż coś. z każdą najdrobniejszą pracą dom się zmienia i pięknieje.

Bogatynia ponownie

2010-08-11T17:30:00.004+02:00

jest gorzej niż myślałam! programy telewizyjne, internet, gazety, wszelkie środki przekazu nie pozostawiają nadziei: perła architektury przysłupowej jest zdewastowana! wiele domów już nie istnieje, konstrukcja wielu jest poważnie naruszona - będzie rozbiórka! okropna tragedia dla tych ludzi! przecież w Bogatyni bieda.. zwłaszcza w zniszczonej części.. smutno mi..

tragedia w Bogatyni

2010-08-10T15:43:00.013+02:00

w ostatni weekend w Bogatyni stała się tragedia. miasto zostało zalane! w wyniku intensywnych opadów z brzegów wystąpiła mała rzeczka płynąca przez miasto - Miedzianka. po usłyszeniu pierwszych informacji z Bogatyni stanął mi przed oczami niedawny widok miasta - popadających w ruinę domów przysłupowych..
od razu pomyślałam, że te domy, tak zaniedbane i spróchniałe, mogą nie wytrzymać naporu wody.. niestety tak właśnie się stało! niektóre domy nie wytrzymały, popłynęły z nurtem, zawaliły się! okropna tragedia dla mieszkańców!!!
ja jednak mam nadzieje, że ta powódź przyniesie też coś dobrego, sprawi że cała Polska dowie się o tym, że są takie domy - domy przysłupowe - w Bogatyni, że miasto dostanie w końcu pieniądze na renowację przynajmniej części domów - zabytków i że Bogatynia stanie się za jakiś czas perełką Polski południowo-zachodniej..

p.s. szukając informacji o powodzi w Bogatyni trafiłam na zdjęcia powodzi tamże z 1916 roku..

odwiedziny rodziny

2010-07-23T17:35:00.010+02:00

w miniony weekend przyjmowaliśmy pierwszych gości - nasze mamy (z bratem G.). odwiedziny były czymś w rodzaju inspekcji budowlanej. mamine miny mówiły: "dzieci, bardzo was kochamy, ale postradaliście wszystkie zmysły!". nic to, liczymy na to, że z czasem zobaczą w tym domu to co my ;)

kredytowe przeszkody

2010-07-22T09:20:00.008+02:00

uff.. dostanie kredytu to sprawa niełatwa! od prawie trzech tygodni nie zajmuję się niczym innym jak kolekcjonowaniem niezbędnej dokumentacji! okazało się, że jest to zadanie dosyć upierdliwe, tym bardziej, że większość z tych spraw zmusza mnie do wielokrotnych wizyt w różnorakich bankach, urzędach i miejscach pracy...czasami nie wiem czy mam się śmiać czy płakać. w chwilach przemęczenia i kryzysu zagryzam zęby i oglądam zdjęcia domku, żeby przypomnieć sobie po co to robię :) niestety i to czasem nie pomaga!

S.

2010-07-21T11:16:00.011+02:00

S. – wieś w Polsce położona w województwie dolnośląskim, na Pogórzu Kaczawskim w Sudetach

kraina domów przysłupowych

2010-07-20T12:47:00.018+02:00

(powyższe zdjęcia zostały zrobione w Bogatyni)

S. leżą na skraju krainy domów przysłupowych. jest to teren dawnych Górnych Łużyc na styku trzech granic: polskiej, niemieckiej i czeskiej. na tym terenie możemy podziwiać domy przysłupowe, szachulcowe budynki z charakterystycznymi słupami podtrzymującymi piętro i/lub dach domu. wewnątrz szkieletu słupowego znajduje się izba tzw. zrębowa. na parterze przylegają do izby zrębowej ściany murowane, na pierwszym piętrze drewna użyto tylko w tam, gdzie było to konieczne do utrzymania ciężaru dachu, a przestrzenie na górnym piętrze między konstrukcją drewnianą wypełniano patykami i ciętą słomą zmieszaną z gliną (szachulec)
(zainteresowanych odsyłam do tutaj i tutaj).

(wyżej Bogatynia raz jeszcze)

podobno domy tego typu powstały wraz z rozwijającym się tkactwem chałupniczym. podczas pracy warsztat tkacki powodował drgania, a izba zrębowa niezależna od konstrukcji budynku umożliwiała bezpieczną pracę, niegrożącą zawaleniem.
domy przysłupowe niestety giną! giną głównie w Polsce, bo Czesi i Niemcy już wiedzą, że to ich skarb narodowy i należy o nie dbać. u nas domy te umierają jeden po drugim.. dlaczego? z oczywistego powodu: pieniądze! często chodzi o pieniądze na remont, których właściciele po prostu nie mają. czasami jednak chodzi też o pieniądze, które mogliby właściciele otrzymać za taki dom, jako spadkobiercy, jednak przez pazerność zwykle zwaśnionych spadkobierców, domy nie są sprzedawane zainteresowanym potencjalnym "ratownikom". zamiast tego rozpadają się i pieniędzy nie dostaje nikt! smutne, żałosne, głupie!

wyżej: Grabiszyce Górne - dom przysłupowy na krowim pastwisku - jak się dowiedzieliśmy właściciel czeka aż się rozpadnie.. przecież na pastwisku taki dom nie jest potrzebny!

wyżej: Miedziana - przeuroczy dom nie na sprzedaż podobno ze względu na sprawy spadkowe (czytaj: usłyszeliśmy od autochtonów, że rodzeństwo nie może się dogadać w sprawie sprzedaży domu po rodzicach - dom umiera z ludzkiej zachłanności..?)

co roku w ostatnią niedzielę maja odbywa się święto przysłupowych szaleńców:"Dzień Otwartych Domów Przysłupowych". dołączyliśmy do grona szaleńców uczestnicząc w szóstym zlocie przysłupomaniaków ;) 30 maja 2010.

odwiedziliśmy Bogatynię - miejscowość z największą ilością domów przysłupowych na kilometr kwadratowy w Polsce, a w szczególności dom pana Marcina P. poniżej pokaz prac ciesielskich podczas Bogatyńskiego Dnia Otwartego.. w tle dom p.Marcina.

odwiedziliśmy też Zagrodę Kołodzieja w Zgorzelcu - przepięknie odrestaurowany, translokowany (czyt, przeniesiony, tak przeniesiony - okazuje się, ze domy przysłupowe można przenosić) pensjonat - restaurację pani Elżbiety G. zostaliśmy po zagrodzie oprowadzeni przez samą właścicielkę i niezmiernie miło przyjęci mimo zamieszania spowodowanego odwiedzinami wielu osób (w tym byłego mieszkańca domu kołodzieja). Pani Elżbieta słysząc, że kupujemy dom przysłupowy zaproponowała wszelka pomoc, za którą z góry dziękujemy ;)
poniżej Zagroda Kołodzieja

Niebieski Burak w Łaziskach, to kolejny przystanek na naszej "przysłupowej drodze".

nasz I Dzień Domów Przysłupowych zakończyliśmy odwiedzinami "naszego" domku - stoi ;)

ekspert

2010-07-14T07:54:00.009+02:00

"ekspert" pan mgr inż. K. A. - "rzeczoznawca w specjalności konstrukcyjno-budowlanej bez ograniczeń do: projektowania, kierowania i kontroli budowy i robót, wytwarzania konstrukcyjnych elementów budowlanych, oceniania i badania stanu technicznego budynków i budowli, przygotowania inwestycji, itd" - przywitał nas wraz ze swoim (współ)pracownikiem panem B. pogodnym zapytaniem "jak go znaleźliście?!". był to miły początek dwugodzinnej ekspertyzy, która co krok dawała nam większą nadzieję, satysfakcję i świadomość, że znaleźliśmy skarb!!!
podczas tego spotkania wiedzieliśmy już co nieco o domach przysłupowych, bo jak się okazało jest to tego typu dom, ale o tym w oddzielnym poście..
postaram się przytoczyć choć kilka jego spostrzeżeń: "te portale najprawdopodobniej są gotyckie, a te renesansowe", "być może został zaadaptowany starszy budynek, lub jego pozostałości", "szyby nie są z XIX wieku (na belce w tzw izbie zrębowej widnieje data 1827 r), są starsze", "więźba dachowa w świetnym stanie", "nic nie musicie wymieniać, tylko oczyścić, piaskowiec wyspoinować, dziury zalepić i już"..
z jakim to entuzjazmem przyjęliśmy takie wieści (cały czas żałuję, że nie nagrywałam wszystkiego co powiedzieli)!
wstępny remont zabezpieczający dom przed dalszym niszczeniem został wyceniony w granicach naszych możliwości, a że właściciel mieszka z tej samej wsi mogliśmy porozmawiać o cenie domu. szczegóły tej rozmowy pozostaną tajemnicą ;-D ale wracając do Poznania każde z nas już wiedziało, będziemy szczęśliwymi posiadaczami jednego z około 600 domów przysłupowych w Polsce!

oględziny

2010-07-13T11:58:00.010+02:00

wspomnienie 8.05.2010
od czasu ostatniego posta dużo się wydarzyło! - tak dużo, że nie miałam czasu ani okazji pisać, więc spróbuję nadrobić zaległości.
pojechaliśmy zobaczyć dom z wielkimi nadziejami. pierwsze wrażenie było schizofreniczne: zachwycająco - załamujące.
dom jest przepiękny, duży, majestatyczny, klimatyczny, cudo! a jednocześnie w stanie zapłakanym, opuszczony, zaniedbany, dziurawy, umierający..
i miał jeden duży minus: był dość daleko od gór, a przecież chcieliśmy kupić domek w górach.. co prawda widok na Karkonosze jest, ale widać same wierzchołki gór ;-/
nie wiedzieliśmy co mamy myśleć - kupować, nie kupować? cena dosyć wysoka (dla nas), ale możliwa do przełknięcia, tylko świadomość kosztów remontu załamująca. nigdy nie zbierzemy takich pieniędzy!!! jednak była to miłość od pierwszego wejrzenia!!!
po obejrzeniu tego domu jeździliśmy jeszcze po okolicy szukając czegoś podobnego, bezskutecznie. nie znaleźliśmy niczego, a "ten" dom cały czas kłębił się w myślach..
stan domu niepokoił, a nasze dojrzewanie do decyzji kupna spowodowało, że chcieliśmy zaczerpnąć porady "eksperta".. od jego ekspertyzy uzależniliśmy naszą decyzję..

poszukiwania..

2010-05-07T20:15:00.011+02:00

zawsze marzyłam o domu... domu w górach.. takim ciepłym i spokojnym, z kominkiem, pachnącym drewnem i dobrym jedzeniem.. ale będąc córką skromnie zarabiających rodziców i jednocześnie osobą niezbijającą kokosów (pracuję w budżetówce), spełnienie tego marzenia uważałam za nierealne..
co czas jakiś, z dużą dozą nieśmiałości zaglądałam na strony internetowe południowych agencji nieruchomości marząc, marząc, marząc, przesiąknięta nadzieją, ze on gdzieś tam jest, że na mnie czeka, że na pewno jest wystarczająco tani, żebym go mogła kupić.. niestety każda następna wizyta na "nieruchomościowych" stronach internetowych uzmysławiała mi, że znalezienie chaty w okazyjnej cenie po wejściu Polski do Unii jest raczej niemożliwe.
pomysł kupna domu (lub działki) w górach powrócił przypadkowo w trakcie jednego z górskich wyjazdów w listopadzie 2009. wpadliśmy z G. na ruinę domu na sprzedaż, na którą ostatecznie się nie zdecydowaliśmy. od tamtego czasu oboje myśleliśmy o kupnie chałupki poważniej niż kiedykolwiek, więc poszukiwania się rozpoczęły. po odłożeniu skromnej sumki kupno wydawało się możliwe (przy wsparciu kredytu), choć to co odłożyłam pewnie lepiej byłoby zamienić na średniej klasy 10-letni samochód ;(
za sobą mamy już kilka wyjazdów turystyczno - poszukiwawczych, każdy z nich był większym rozczarowaniem. domy wyglądające w internecie dosyć interesująco i mieszczące się w naszej zdolności kredytowej albo mają popękane ściany, albo dziurawy jak sito dach, albo w ogóle tego dachu nie mają, a zdjęcia w internecie są sprzed dwóch, trzech a może i dziesięciu lat.
jutro wyjazd ostatniej szansy.. jeśli się nie uda, włożę moje utkane marzenie do starej szufladki, w której będzie czekało na lepszy czas..
wyjazd ostatniej szansy, to wyjazd pod Lwówek Śląski, nieopodal którego znajduje się on - dom który na nas czeka.. dom w opłakanym stanie.. dom który chce być uratowany.. tylko czy ten dom wybierze właśnie nas na swoich mieszkańców - opiekunów - restauratorów..?
jutro się okaże..
jestem bardzo, bardzo podekscytowania!